środa, 9 maja 2012

Omen

a nawet: 79 omenów (i cztery kasty). Niepomyślne (w ogromnej większości) lub pomyślne – czyli: jakich koni w żadnym razie nie kupować, a za jakie dawać wszystkie pieniądze?

Proponowałem ten tekst dwóm z trzech polskich miesięczników końskich. Nie chciały. Ich strata. To się możecie Państwo w takim razie nacieszyć wielowiekową mądrością końskich Indii za darmo. Albowiem przywiozła mi Lepsza Połowa z Aszchabadu także referat Mister Ajay Abixcalota z Indii. Stanowiący z kolei streszczenie notatek kapitana Jai Lalla, głównego instruktora w szkole kawalerii w Sagarze i nauczyciela jeździectwa oraz przewodnika samego Najczcigodniejszego  Mistrza (Pundit) Jawaharlala Nehru. O ile dobrze zrozumiałem wstęp, wymieniający cały przebieg służby kapitana Lalla, ordery które otrzymał od Brytyjczyków oraz opisujący historię jego znajomości z Najczcigodniejszym Mistrzem (Pundit) Nehru – notatki owe były do tej pory powielane wyłącznie w formie ręcznych odpisów, ich oryginał zaś, z własnoręcznym podpisem Najczcigodniejszego (Pundit) Jawaharlala Nehru znajduje się w Muzeum Narodowej Akademii Obrony Indii. Referat wygłoszony przez p. Abixcalota – i wydany drukiem przez wydawnictwo państwowego stowarzyszenia Türkmen Atlary w Aszchabadzie 26 kwietnia 2012 roku – to pierwszy przypadek ogłoszenia części tego traktatu publicznie. Świeżyzna! A Państwo możecie sobie tłumaczenie na polski w niespełna trzy tygodnie później czytać – no czyż to nie piękne, żyć w czasach globalnej sieci..?
 


Ale dość wstępów. Oddaję głos kapitanowi Lallowi – za pośrednictwem p. Abixcalota.



(…) 4. Kpt. Jai Lall doradza nabywcy konia po raz pierwszy oglądać zwierzę gdy jest okryte derką. A to po to, żeby piękno konia nie odwodziło uwagi nabywcy od ważniejszych rzeczy, tj. od końskich nóg i kopyt.

Ludzie mają tendencję do ignorowania rzeczy istotnych, jak nogi i kopyta konia, a przywiązywania nienależnej wagi do rzeczy nieistotnych (…). Jednak nawet to zaniedbanie jest niczym w porównaniu do wagi, jaką niektórzy ludzie przy zakupie konia, nie troszcząc się o czystość jego krwi, zdrowie czy prawidłową budowę ciała i kończyn, przywiązują do tego, aby był wolny od tak zwanych nieszczęśliwych znamion.



5. Są one znane pod nazwą „Balbamria“ (wicherki), „chochliki“ lub znamiona. Są to wiry skręconego w swoim wzroście włosia czasami w postaci owalnej, innym razem jako przedłużonych pasków, gdzie część włosów rośnie nierówno lub przeciwnie do ogólnego kierunku układania się włosów. Nie ważne jak czystej rasy koń może być, jak może mieć doskonałe kończyny, spojrzenie i nozdrza lub jak dobrą budowę może posiadać jego ciało, jeśli zwierzę posiada choć jedno z takich nieszczęśliwych znamion, od razu jest odrzucane, podczas gdy inne zwierzę – marnej krwi, niezdrowe i niesprawne, łatwo może zostać wybrane, jeśli tylko jest szczęśliwym posiadaczem jednego z „chochlików“, do których przesąd przywiązuje szczęście. Znaki te znajduje się na różnych częściach ciała i wiara w to, czy są nieszczęśliwe różni się nie tylko w różnych krajach, ale nawet w poszczególnych prowincjach tego samego kraju. Na przykład znamię znane powszechnie jako „Gomez“ znalezione na końskiej kłodzie pod popręgiem jest uważany za jeden z najnieszczęśliwszych w Indiach, podczas gdy Arabowie postrzegają go jako bardzo szczęśliwy. Odwrotnie, „Debunk“ jest uważany za szczęśliwy w Indiach i za bardo [nie] szczęśliwy przez Arabów. „Debunk“ jest uważany w Indiach za tak szczęśliwy i tak efektywny, że wszystkie inne nieszczęśliwe znaki są znoszone, jeśli koń posiada „Debunk“. 
 
 
 
Jest wiele takich znamion, niektóre szczęśliwe, inne nieszczęśliwe, na dziś jednak daję poniżej jak było wcześniej zapowiedziane, tłumaczenie niektórych takich przerażających znaków, które można znaleźć opisane w „Duchene Dials“, część 34. Jai Lall Ahlawat zanotował opowieść ludową o królu, który miał na swoim dworze niewolnika, Elbama, który pośród innych rodzajów wiedzy, znał się także na dobrych i złych znamionach koni i który udowodnił swoją wartość przy okazji, gdy kupiec przyprowadził do króla sto koni na sprzedaż. Kupiec miał tak piękne i pełne werwy konie, że król sądził, iż nigdy wcześniej takich nie widział i chciał je kupić. Kupiec domagał się pięćdziesięciu tysięcy rupii. Król pomyślał o Elbami i rozkazał mu w swojej obecności przejrzeć konie. Wśród dworzan było wielu dobrych znawców koni, jednak Elbama, otrzymawszy rozkaz sprawdził konie i powiedział: „Skoro tak się podoba Waszemu Majestatowi, sprawdziłem konia. Jest dobry pod każdym względem, jednak jeśli ktokolwiek dosiądzie tego konia, takie jeździec z całą pewnością umrze.“ Wszyscy dworzanie i jeźdźcy wybuchnęli śmiechem. Król zapytał Elbama co wie o koniach i kazał mu wyjaśnić. Elbama odrzekł: „O Łaskawy Królu, konie które ten kupiec przyprowadził na sprzedaż są pełne wad tak iż jeśli którykolwiek z nich zostanie kupiony i będzie trzymany w Królewskich Stajniach, doprowadzi to do ruiny twoje Królestwo.“
 


Kapitan Jai Lall Ahlawat przestudiował i zapisał sześćdziesiąt wad wskazanych przez Ashrupata Rishi swojemu synowi Salotriemu, 60 ewidentnych wad koni. Oprócz tego jest jeszcze dwanaście w formie narośla przypominającego róg.

Nazywa się to „Ekshringi“. Radża Bhartari miał takiego konia i to zruinowało Króla. Dlatego nie będzie dobrze kupić takiego konia.
 


Drugi koń, choć jednej barwy, ma wiele miejsce białej, karej, kasztanowanej i bułanej sierści. Jest to znane jako „Anjno“. Szlachetny (Shri) Ramchandraji miał takiego źle wróżcego konia i musiał szukać ucieczki na pustyni. Dlatego takiego źle wróżącego konia nie należy kupować, jeśli nie ma sprowadzić kłopotów.

Trzeci koń ma dziurę w jednym z uszu. Jeśli jedno lub oba uszy są tak oznaczone, konia jest nazywany „Parkarno“ i ruinuje właściciela. Od dnia kiedy król Harishchandra sprowadził takiego konia do swojej stajni, kłopoty go ogarnęły, ustracił królestwo i musiał pójść żebrać, jeśli więc kupujesz takiego konia, przekleństwo niebios będzie nad tobą.

Czwarty koń ma pośrodku niższej części swojego ogona znak w kształcie cyfry „4“ (w zapisie Gujarati):  ૪ . Nazywa się to „Mukhapit“. Radża Kaunsh miał takiego konia i jego królestwo zostało stracone.

Piąty koń ma znamię pod jedną ze swoich pach. Nazywa się to „Kukhapit“. Radża Mahipal miał takiego konia i wszyscy jego krewni umarli przed nim.

Szósty ma 7 siekaczy zamiast 6, co nazywane jest „Adhikdanto“. Gdziekolwiek taki koń się uda, ciągłe kłopoty i kłótnie wybuchają.

Siódmy koń ma pięć siekaczy. Nazywa się to „Hindanto“. Taki koń, jeśli wyhodowany i trzymany przez tego samego właściciela, jest dla niego niegroźny, jeśli jednak zostanie kupiony, jego przybycie pociągnie za sobą kłótnie i kłopoty rodzinne.

Ósmy koń ma „papuzią szczękę“. Nazywa się „Kerali“ i wysyła właściciela przedwcześnie do grobu.

Dziewiąty koń to „Niedostrzał“, tj. jego dolna szczęka wystaje przed górną. Nazywa się to „Vikrali“ i przynosi ruinę właścicielowi. Radża Bali posiadał takie zwierzę i jego królestwo zostało stracone, stąd jest to niepożądany nabytek.

Dziesiąty koń ma czarną plamkę na podniebieniu,  co nazywa się „kadamtal“ i przynosi kompletną stratę pieniężną właścicielowi.

Jedenasty koń ma znamię na uchu co jest nazywane „kukhapatiyo“. Król Judheshwarowned [miał]  takiego konia, co spowodowało ruinę całej jego rodziny i kraju.

Dwunasty koń ma pieć linii przez podniebienie, jest to „Punch Mukho“ odkąd Radża Nalla wziął takiego konia, stracił królestwo i musiał szukać schronienia w lasach.

Trzynasty koń ma czarną plamkę na poza tym jednobarwnej sierści i jest nazywany „Shamalmukho“. Król Dagawa miał takiego konia i został zdetronizowany.

Głowa czternastego konia przypomina głowę węża i jest nazywana „Haiyamukho“. Król Karikshit posiadał takiego konia i bieda przygniotła jego i jego królestwo.

Piętnasty koń posiada dodatkowe, małe kopyto oprócz swoich czterech naturalnych kopyt. Wydaje się pięciokopytny i jest nazywany „Panchcharno“. To najgorszy ze wszystkich złych omenów i kto posiada takiego konia, temu nie zostanie nic do jedzenia, ani miejsca na schronienie nie znajdzie, lepiej więc nie brać takiego konia.

O, Królu, takie wady nie ograniczają się tylko do koni, ale znajduje się je także na bydle, słoniach i wielbłądach, różnią się jednak na różnych gatunkach zwierząt i dlatego należy trzymać się z daleko od takich niepożądanych zwierząt.

Król odparł: mądry człowieku, mam w mojej stajni konie ze wszystkimi piętnastoma rodzajami wad które wymieniłeś w ten sposób i nie doświadczyłem żadnego z tych cierpień. To, co opisujesz to zwykłe przesądy kultywowane przez ludzi słabego umysłu. To śmieszne obarczać niewinne zwierzęta odpowiedzialnością za nieszczęścia i cierpienia spadające na istoty ludzkie. Tym niemniej, jest coś ciekawego w twoich opowieściach, tak więc opisz pozostałe konie.

Elbama powiedział: jeśli tak ci się podoba, Królu, prawdą jest że przesąd nie dotyka tego, kto weń nie wierzy, jeśli jednak przesądne wierzenie opanuje ludzki umysł, z pewnością go dotknie, tak więc, jeśli to zadowala króla, pozwólmy aby ta rzecz została pominięta.

Na to król: nie, chcę wiedzieć więcej o wadach, jakie mogą się zdarzyć u koni.

Elamba zatem kontynuował, mówiąc: Szesnasty koń jest cały innej maści, ale ma czarny punkt na kłodzie, który nazywają „Kalojani“. Spowoduje on śmierć właściciela.

Siedemnasty koń jest cały innej maści, ale ma czarny punkt na lewej łopatce, co nazywają „Kandmjani“. Jest to niepożądane, ponieważ sprowadzi zniszczenie na właściciela i jego rodzinę.

Osiemnasty koń jest również cały innej maści, ale ma żółty punkt na prawej łopatce, co nazywają „Pilojani“. Taki koń skraca długość żywota właściciela.

Dziewiętnasty koń ma biały punkt na brodzie. Nazywa się to „sufedjani“. Spowoduje to śmierć panny młodej.

Dwudziesty koń ma skórę wokół gardła bardzo luźną i pomarszczoną. Nazywa się to „Kushanki“. Taki koń spowoduje śmierć pani domu.

Dwudziesty pierwszy koń ma jedno oko zezowate. Jest to nazywane „Anglo“ i powoduje śmierć właściciela.

Dwudziesty drugi „Goarjani“ powoduje ruinę bogactwa.

Dwudziesty trzeci koń nie ma znamion ułożonych horyzontalnie co, choć nie jest wielką wadą, skraca życie pani domu.

Dwudziesty czwarty koń ma jądra zwisające poniżej pachwiny, co jest niszczycielskie dla życia właściciela.
 


Dwudziesty piąty koń ma długie znamię na brzuchu, co jest nazywane „Shripalo“ i przynosi kłopoty właścicielowi.

Dwudziesty szósty koń ma promieniste linie i znaki na czole. Jest to nazywane „Vanio“ i przynosi niewypowiedziane biedy i cierpienia jego właścicielowi.

Dwudziesty siódmy koń ma znamię na grzbiecie, w miejscu gdzie spoczywa siodło, które jest nazywane „Shasana“. Nie jest to wada i taki koń może być bezpiecznie kupiony.

Dwudziesty ósmy koń ma znamię pod popręgiem. Jest to nazywane „Bandhakatu“. Człowiek, który dosiada takiego konia na zawsze pozostanie na polu bitwy. Prawdziwie, może on powiedzieć: „siodło jest mają siedzibą i tronem“.

Dwudziesty dziewiąty koń ma paski na całym ciele jak tygrys i w słońcu przypomina z daleka tygrysa. Jest to nazywane „Vagangi“. Oznacza to właściciela który włóczy się po pustyni jak tygrys.
 


Trzydziesty koń ma grzbiet jak grzbiet tygrysa. Jest to niepomyślne i przynosi wielką biedę, powodując szkodę dla reputacji właściciela, której nic nie jest w stanie zmazać.

Trzydziesty pierwszy koń ma grzywę równomiernie rozdzieloną po obu stronach szyi. Nazywa się to „Behayo Locno“. Jest to niepomyślny znak dla właściciela.

Trzydziesty drugi koń ma białe paski na pysku z czarnym punktem w środku. Nazywa się to „Bandytą“ i uważa za zły omen.

Trzydziesty trzeci koń ma dwa znamiona między uszami i jest nazywany „Shum Mastaki“. Taki koń nie będzie żył dłużej niż cztery czy pięć lat, a jeśli żyje dłużej, to w takim razie umrze jego właściciel.

Trzydziesty czwarty koń ma znamiona między uszami i po jednym na zewnątrz każdego ucha. Jest znany jako „Paththo“. To także jest niedobre dla życia jego pana.

Trzydziesty piąty koń ma znamię na brodzie. Jest nazywany „Dundashkalo“. Powoduje to zniszczenie domowego szczęścia.

Trzydziesty szósty koń jest cały innej maści, ale na grzbiecie ma białą odmianę, co jest nazywane „Harinag“. Taki koń spowoduje śmierć swojego pana w bitwie.
 


Trzydziesty siódmy koń ma znamię na brzuchu. Jest to nazywane „Talapat“ i powoduje szczególne straty dla właściciela. Radża Juddheshwar miał takiego konia. Utracił swoje królestwo i spędził pozostałe mu dni w dżungli.

Trzydziesty ósmy koń ma znamię w poprzek brzucha. Jest to nazywane „Prabas“ i jest niepomyślnym znakiem dla właściciela.

Trzydziesty dziewiąty koń ma znamię na brzuchu i jest nazywany „Patapat“, co jest złe dla właściciela.

Czterdziesty koń ma znamię po jednej stronie nasady ogona. Nazywa się to „Jagapat“. Jest to zwykły zły znak.

Czterdziesty pierwszy koń ma znamię na pęcinie. Jest to znane jako „Gatuapad“. Ruinuje to właściciela tak, że ani jeden czworonóg nie przetrwa wprowadzenia takiego konia do stajni.

Czterdziesty drugi koń ma znamię na koronce kopyta. Jest to nazywane „Nashapat“ i nikt nie powinien kupować takiego konia.

Czterdziesty trzeci koń ma białe paski na obu stronach nosa. Jest to nazywane „Shhurmukhno“ co jest złe i nie powinien być kupowany.

Czterdziesty czwarty koń ma białe paski na pysku z czerwonym punktem na nim. Jest to nazywane „Dilbhanjan“. Powoduje to niepokój umysłowy, strach i przygnębienie właściciela.

Czterdziesty piąty koń ma znamiona na obu bokach „Naipat“. Jest to niedobre.

Czterdziesty szósty koń ma znamię na jednym uchu. Jest to nazywane „Karanpath“. Powoduje to śmierć dzieci właściciela.

Czterdziesty siódmy koń ma na czole dwa długie znamiona jakby rogi. Jest to nazywane „Bashingo“. Powoduje to utratę reputacji właściciela.

Czterdziesty ósmy koń ma znamię poniżej oka. Jest to nazywane „Asupat“. Przynosi to ruinę właściciela.

Czterdziesty dziewiąty koń przekłada język przez wędzidło. Jest to nazywane „Serpenyo“. To niedobre, powoduje śmierć właściciela.

Pięćdziesiąty koń ma długie znamię na boku brzucha. Jest to nazywane „Nashantni“. Jest to niedobre, bo taki koń zawsze przeżywa swojego właściciela.

Pięćdziesiąty pierwszy koń ma znak na dolnej części ogona i drugi u nasady ogona. Jest to nazywane „Lidau“ i nie pozwoli żadnemu innemu koniowi pozostać w stajni, jest więc nieszczęśliwe.

Pięćdziesiąty drugi koń ma tylko jedno jądro. Jest to nazywane „Ekadio“. Jest to nieszczęśliwe, przynosi choroby właścicielowi i kłopoty umysłowe.

Pięćdziesiąty trzeci koń ma pysk w kształcie żabiej głowy. Jest to nazywane „Medakmukho“. I też jest nieszczęśliwe.

Pysk pięćdziesiątego czwartego konia jest jak dziób papugi. Jest to nazywane „Shava – mukho“ i jest tak samo pechowe.

Pysk pięćdziesiątego piątego konia przypomina pysk osła. Jest to nazywane „Kharmukho“. Powoduje to zaburzenia rodzinne.

Górna warga pięćdziesiątego szóstego konia jest tak krótka, że przednie zęby są widoczne. Jest to nazywane „Ujalit“. Przynosi to tak wielkiego pecha, że ktokolwiek widzi takiego konia, cierpi z powodu umysłowego niepokoju przez cały dzień i ukojenie może nastąpić tylko poprzez wielokrotną modlitwę do słońca.

Pięćdziesiąty siódmy koń ma sześć zębów i wszystkie one skierowane są do środka. Jest to nazywane „Apvano“ i też powoduje śmierć właściciela.

Pięćdziesiąty ósmy koń ma znamię dla każdego z dziesięciu otworów ciała. Jest to jak najszczęśliwsze. Powinien zostać zakupiony do królewskich stajni. Owe dziesięć znamion to dwa na uszach, dwa nad oczami, jeden na czole, dwa na górnej wardze, dwa po obu stronach brzucha, jedno na pępku. Jeśli choć jednego z nich brak, koń staje się bardzo pechowy.

Pięćdziesiąt dziewiąty koń ma znamię nad kolanem. Jest to nazywane „Agpat“ i jest pechowe.

Sześćdziesiąty koń trzyma głowę wychyloną w jedną stronę. Jest to nazywane „Karshanyo“ lub „Marjanyo“. Jest to pechowy znak i powodują całkowitą ruinę właściciela.

Sześćdziesiąty pierwszy koń jest cały innej maści, ale brzuch ma biały. Jest to nazywane „Charanvbhago“. To także jest nieszczęśliwe więc, za pozwoleniem Waszego Majestatu, oto 60 wad i niezasłużonych nieszczęść, których można uniknąć dostrzegając je w czasie zakupu. Oprócz nich, są jeszcze inne wady cielesne i przywary.
 


Sześćdziesiąty drugi koń je ziemię, co jest nazywane „Kirkhaoo“. Sześćdziesiąty trzeci jest „maćkowaty“ [pot-bellied]. Sześćdziesiąty czwarty wspina się na zadzie. Sześćdziesiąty piąty jest ślepy na kolory i nie widzi po zachodzie słońca. Sześćdziesiąty szósty miewa kołowacizny. Sześćdziesiąty siódmy to „Ragat – mutra“, to znaczy że zawsze oddaje krwawą urynę. Sześćdziesiąty ósmy to „Thansyo“, to znaczy, że ma ciągły kaszel. Sześćdziesiąty dziewiąty gryzie. Siedemdziesiąty kopie. Siedemdziesiąty pierwszy jest płochliwy. Siedemdziesiąty drugi obgryza żłób. Siedemdziesiąty trzeci „Panipesu“, tj. kładzie się, gdy go wprowadzić do wody.

Szczęśliwe.

Kapitan Jai Lall Ahlawat pisze o dobrych koniach z dobrymi omenami.

Ten pierwszy ma znamię po prawej stronie kłody. Jest to nazywane „Balion“ i przyniesie niewzykłe powodzenie właścicielowi.

Drugi koń ma długie, piękne włosy na koronce, zakrywające kopyta. Jest to nazywane „Chintamani“ i przyniesie szczęście właścicielowi.
 


Trzeci koń ma znamię poniżej gardła. To „Devmany“ i jest bardzo pomyślnym znakiem. Czwarty ma pięć znamion – jedno na czole, dwa na gardle i dwa na głowie. Jest to nazywane „Mangalo“. Taki koń szerzy szczęście i powodzenie wszędzie, gdziekolwiek przechodzi. Piąty koń ma znamiona na pysku, lewej tylnej nodze i ogonie nazywane „Akhand – Mangalo“. To doskonałe i wróżące bardzo dobrze zwierzę, które przyniesie bogactwo i sukces. Radżowie Janak i Dhilkarna mieli takie konie i stąd zyskali znanego na całym świecie Ramchandraji jako zięcia. Takiego konia należy kupić za wszelką cenę. Żadne pieniądze nie są za niego zbyt wielkie. Szósty koń ma znamiona w kształcie kwiatów lotosu na każdym boku. Jest to nazywane „Shoobh – Mangalo“. Poprzez jego błogosławieństwo otrzymasz szczęście i dobrą żonę.

Konie, tak samo jak ludzie, przez wzgląd na pewne cechy dzielą się na kasty. Aby określić te cechy, należy obserwować konie kiedy piją wodę.
 


Pierwszy koń nie boi się wpaść do wody. Kiedy pije, zanuża głowę aż po oczy. To koń Bramin i warto go posiadać. Przynosi szacunek i powodzenie. Jest jednak bezużyteczny dla celów wojennych. Ucieknie z pola bitwy.

Drugi koń boi się wejść do wody i pije ostrożnie, najpierw uderzając w wodę przednią nogą. Mówi się, że taki należy do kasty Kszatriów. Jest niezastąpiony na polu bitwy. To dobry wierzchowiec dla wojowniczego króla.

Trzeci koń wchodząc do strumienia zanurzy swoją głowę po nozdrza pijąc. To Wiszaja i jest dobry do zaprzęgów.

Czwarty koń boi się wejść do strumienia i będzie rozpryskiwał wodę nosem nim się napije. To Siudra i nadaje się na konia jucznego. (…).

Kiedy nabywca określa cenę za konia, jeśli koń tupie lewą zadnią nogą i pluje śliną z pyska, to jest to dobry koń i transakcję należy zakończyć szybko. Jeśli w czasie targu koń kicha, taki koń jest nazywany „Ranajit“ i powinien być kupiony za wszelką cenę doradza kapitan Jai Lall Ahlawat, instruktor jeździecki Najczcigodniejszego Mistrza (Pundit) Jawaharlala Nehru.

Jest bardzo niepomyślnym, jeśli koń wstrząsa całym ciałem i głową i takiego nie należy kupować, gdyż albo koń albo jego właściciel szybko umrą. Dlatego, Jai Lall stwierdza, że każdy koń powinien być zbadany przed zakupem. Kiedy kupuje się konia, należy zadbać o to, aby jego uszy były noszone w pozycji wyprostowanej, czoło i pierś winny być szerokie, kłoda duża i dobrze wypełniona, zad cienki i wysoki, kopyta małe i okrągłe, jądra małe, szyja cienka jak u węża. Koń z płaskim i twardym grzbietem, wąską gębą, szerokim i cofniętym czołem, szczerym pyskiem, czułymi ustami, czystymi nogami i proporcjonalnym ciałem nazywany jest „Nilo“ i rusza się równo, ma mocne serce i łatwe, przyjemne kroki.

4 komentarze:

  1. Twój post to kopalnia zabobonów, ciekawych jednak!

    Z oglądaniem konia po raz pierwszy w derce to dobry pomysł. Pewnie jak się żony szuka to też warto podobny sposób stosować.

    OdpowiedzUsuń
  2. No właśnie myślałem o Tobie tłumacząc. Może jeszcze nie teraz, ale za jakiś czas - mógłbyś stworzyć podobny zbiór odnośnie cech samiczych pożądanych i niepożądanych - na ten przykład...

    Starałem się zachować rytm specyficznej, hinduskiej angielszczyzny - jest zresztą link do oryginału, można sobie porównać.

    Tego rodzaju katalogi i wyliczenia, to też bardzo hinduskie jest. Kamasutra wcale nie jest napisana inaczej!

    OdpowiedzUsuń
  3. Omen, drogi Jacku, to byl ogier pelnej krwi, hodowli stadniny Jaroszowka, bodajze w 1988 roku urodzony, a Jurek Ochocki (popularny na Sluzewcu "Racuch") jechal na nim w wyscigu Washingtona ...Nawet zdjecie mialam, ale zdaje sie ze jest w Polsce...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A jak tam u tego Omena z wicherkami i odmianami było..?

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...